روزنوشت‌های پرویز رجبی

Assalamu Alaikum.

2012-01-25T03:02:00.001+03:30

Assalamu Alaikum.

Dear Thank you for your fast respond to my email I am Mrs Ahalam Abdul from London United Kingdom I am married to Late Mr Abdulhaq Ali of blessed memory who was a well known Gold dealer from Kuwait to London for through out his life before he died in the year 2009. We where married for 11 years without a child.

Before his sudden death we where devoted Muslims When my late husband was alive he deposited the sum of 1.Million Pounds (£ 1.000.000.00 GBP) in a fix deposit account with one of the banks there in London using my name as the beneficiary since we could not bear a child,

Presently this money is still with the bank in my in United Kingdom and i am very sick from cancer of the lug despite the fibroid and tumor which denied me a child when my husband was alive as a result i may not last till the next two months according to my doctor report so i want to donate to a Muslims organization or individual who will use it to work for Allah and i have chose you after making several praying consultations.

I want this money to be sheared among the next privileged since i do not have a child to inherit it and my late husband relatives are all Non-believers and i don't want my husbands heard earn money to be used by unbelievers since I am sure that they will not utilize the money in the way I have directed to.

Hence the reason for taking this bold decision. I know that after death I will be with Allah the most holy and the most merciful.

It is a very important confidential massage that i will like to tell you more about it so get in touch with me so that i can fully detail you what i choose you for and as well give you a little knowledge on how to achieve it.

Any delay in your respond will give me room to seek for another Moslems organization or individual for this same purpose.

Until i hear from you my dreams lay hugely on your shoulders
I am waiting to read from you soon

Mrs Ahalam

GOLD AND DIAMOND FOR SALE

2011-12-31T06:39:00.001+03:30

Dear Sir.
We are gold dust mining company from west Ghana. Now we have in stock large Quantity of Gold Dust & diamond for sale

interested to buy can contact me for more info. We have 23caract Gold Dust.

thanks
Mr.GODWIN

روزنوشت‌های پرویز رجبی آیا آماده دریافت جایزه هستید؟

2011-12-27T09:29:00.001+03:30

با سلام خدمت شما کاربر گرامی

روزنوشت‌های پرویز رجبی

با توجه به رشد سریع شبکه اجتماعی چهار راه گروه مالی شبکه اجتماعی چهار راه تصمیم به دادن پاداش به ازای به اشتراک گذاری لینک دعوتنامه اختصاصی شما که در پایین این صفحه آمده است ، گرفته است. که شما توسط این امر می توانید به درآمد روزانه نائل شوید، در صورت تمایل نیز میتوانید با ما در تماس باشید

صفحه مورد نظر برای اطلاعات بیشتر

www.4rah.com/invite/personalurl

درصورت فراموش کردن رمز عبور به آدرس زیر مراجعه کنید

www.4rah.com/sigin/forgotten

تماس با ما از طریق

info@4rah.com

09186080690

00447924553356

دارنده وبلاگ روزنوشت‌های پرویز رجبی

2011-12-15T18:27:00.001+03:30

با عرض سلام وخسته نباشید به شما دارنده وبلاگ
روزنوشت‌های پرویز رجبی
شبکه اجتماعی چهار راه دارای امکانات گسترده ای می باشد ، لذا از شما دعوت می گردد ، در راستای کمک به بهبود محتوای زبان فارسی در وب جهت تکمیل عضویت ، لینک زیر را در مروگر خود کپی کرده و یا با ورود به صفحه اصلی سایت چهار راه ثبت نام کنید، شما می توانید به جایگاه بهتری در دنیای مجازی برسید و از مزایای آن استفاده نمائید ، حال دارنده وبلاگ
روزنوشت‌های پرویز رجبی

نظر به اینکه شبکه اجتماعی چهار راه دارای امکاناتی از جمله ارسال پست های 1000 کاراکتری به همراه تصویر و ویدئو و از همه مهمتر فایل می باشد و قابل پیگیری با دستگاه تلفن همراه می باشدوامکاناتی برای گفتگوی تصویری شما آماده گردیده است وازآن لحاظ میتوانید نه تنها با کاربران سایت گفتگو کنید بلکه با کاربران دیگرشبکه ها نیز به بحث بپردازید

www.4rah.com

لینک دعوتنامه

www.4rah.com/signup/invited:0c914bf2104c5e9acff5d4262124b919

Parviz Rajabi previously invited you

2011-11-29T18:59:00.001+03:30

Are you noticing the "Occupy" protests outside your window?

If you're ready to be a leader, watch the video: Feel like a revolution?

This email was sent to parviz.rajabi.leyli@blogger.com and may contain special notices or offers. You can prevent future emails here.
FanBox — 113 West G Street, STE 510, San Diego, CA 92101, USA

دیوارنوشت ها

2011-02-06T17:33:00.001+03:30

تقسیم جان!

برف خالق گرماست

و دیوار رو به رو بی‌جان نیست

تا من هستم

من با تکرار کودکی زندگی را تفسیر می‌کنم

و تنهایی را تنها می‌گذارم!

تا آرزوها در رسیدن به رنگین‌کمان

با فراغ بال پربگشایند

دیوار رو به رو بی‌جان نیست

تا هستم جانم را با دیوار تقسیم می‌کنم

سیمرغ هم از سی مرغ درونم خبر دارد

17 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-02-05T11:44:00.001+03:30

سیمرغ!

در کودکی در پای قافلانکوه

برایم از سیمرغ گفتند

گفتند پرش را که بسوزانی حی و حاضر خواهد شد

اما نگفتند نه هر پری پر سیمرغ است

هر پری را که یافتم از سیمرغش پنداشتم

از عالم کودکی تا به امروز

تا از بال و پرم استخوانی بیش نماند

تازه امروز فکر کردم به کشیدن نقشی از سیمرغ

با تیشه‌ای از فرهاد در چنگال

فقط باید پیدا کنم جعبۀ مدادرنگی‌هایم را

و مدارا کنم با رنگ‌های باخته

15 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-02-02T10:38:00.001+03:30

شکر ایزد!

گفتند خانۀ کودکی مخروب است

من همان خشت و گل برجای‌مانده را می‌خواهم

دیرکی که سرش را بر زمین گذاشته است

حوضی شکسته و بی‌آب

با برگ‌های پوسیده و بی‌صاحب

و چند هستۀ پنهان آلبالو

من سایۀ درخت زردالو را می‌خواهم

و مدادرنگی دوسرم را

کفایتم می‌کرد اغلب همین دو رنگ

هنوز با رنگ‌های رنگارنگ بیگانه بودم

و بیگانه با کوچه‌های خشمگین

دل همان کوچۀ مخروب تنگ است برایم

و دل کوهان شتری که در هر خانه‌ای می‌خوابید

ای جان!

لبی نشسته بر لب بام

پشت سپیداری بلند

دلم را به پرواز می‌خواند

بالم را اما توان پریدن نبود

در حضور لانۀ کلاغ خبرچین

اینک اما لبِ لبِ بامِ خانۀ متروکم آرزوست

همۀ هستیم را به این لب باخته‌ام

بی‌هراسی از کلاغی که دستم را خوانده است

شکر ایزد که دست دنیا هم بازست

13 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-30T16:26:00.001+03:30

بی‌خبرم!

صدای پای پرواز پروانه‌ای را می شنوم

آن بالا چه‌خبرست

برخلاف همیشه

حتما روز شروع شده است باز

آن‌روزها

صبح‌ها

کلاغی لی‌لی‌کنان می‌آمد جلو پنجره

برای دزدیدن پنیری که برایش گذاشته بودم

و من فکر می کردم فقط بوس را می‌توان دزدید

در گوشه‌ای ناامن

نسیم جای‌مانده از باد و توفان

با دستانی خالی از نشانی

با حرارت هست و نیستش

پرسه می‌زد

و شاخه‌ها مانند چراغ دریایی

ساحل هر فصل از سال را نشان می‌دادند

باران پای‌می‌فشرد همیشه

بر سر تنها کلمۀ خود

گوش‌ها هم عادت داشتند به این کلمه

امروز آن بالا چه خبر است؟

فرق چندانی با دیروز کرده است؟

بی‌خبرم!

10 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-27T13:24:00.001+03:30

مثنوی هفتاد من!

همین چند ساعت پیش صبح بود

هیولایی از جنس پنبه و دریا و آتش و ابرهای ناپیدا

الان نیمه‌شب

لحافی سیاه با لکه‌های نارنجی و مهتابی

گاهی هم خرمالویی

و یک سال پیش پارسال

زانو در بغل در کنج ناکجایی

پس از سال‌هایی که آمدند

مثل نسیم و باد و توفان

سری زدند و رفتند

تا مرا به الان رساندند

بدون سفارشی مخصوص

شش سماور دارم

که از سمساری‌ها خریده‌ام و از بیزاران

و از بیزاران بیگانه با بیزاری

یک اشکاف لباس منتظر

از بیست‌ساله تا پنج‌ساله

این یکی پنج‌ساله را هنوز نپوشیده‌ام

حاصل عادت هوسی بی‌موقع

هوسی سورمه‌ای با خط‌های نزدیک به سفید

مثل هوس دیدن پولکی از برف در چله تابستان

در ازدهام بهت سرگشتگی

سال‌هاست که ندیده‌ام

قندانی کهنه را که از کجایی خریده‌ام

و با چند حبه قند در جایی دربسته نشسته است

با انگشتانی معتاد به صدای قند

در هرگوشه ای از اتاقم هم چیزکی دارم از قدیم

با دلبستگی‌هایی فرسوده

با انبوهی از نگاه‌های سابقم در جیب و گریبان

تعدادی هم کتاب زبان‌بسته

با بی‌شماری از رد پای شصتم در آن‌ها

و نگاه‌هایی که لا به لایشان ماسیده‌اند

پنجره اما مال من نیست

یار دبستانیم

پس از من هم به سراغش خواهد آمد

بی‌تردید با دستی خالی از راه مدرسه‌ام

بدون ییلاق‌ها و قشلاق‌ها

روبه روی دیوار رو به رو

و سماورها چیزی را تداعی نخواهند کرد

به همین سادگی

به سادگی لانۀ پرستویی سفرکرده

و بی‌تردد در چشم‌هایم

وگرنه دیوار رو به رو هرجایی می‌شد!

7 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-24T11:04:00.001+03:30

پنجره!

پنجره امروز ضامن آسمان شد

و تاخیر یار دبستانیم

پنجره پیچک نگاهش را به درختان

و بام‌ها

و همگنان خود بخشیده بود

رفاقت غریبی بود امروز میان پنجره‌ها

و شاخه‌ها

پنجره ‌ها غصۀ شاخه‌های یخ‌زده را می‌خوردند

شاخه‌ها هم نگران پنجره‌های بسته بودند

و زندانی‌های پشت سر آن‌ها

خنده‌ام گرفت که پنجره امروز

بی‌گفت و گو ضامن آسمان شد

و یار دبستانیم

5 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-22T18:08:00.001+03:30

آخرین دفاع!

آغوشم خالی‌ست از آلبالو

و سنجد و کرسی

از زالزالک و خرمالو

از شانه به سرهای گندمزار

از مظهر قنات

از جعبۀ مدادرنگی

از حب و نبات

آغوشم خالی‌ست

از کوچه‌های رفته

از بیابان‌های پرحوصله

از کوه‌های دست در دست

از آخرهای هفته

از قاصدکی با هزار بازوی پرنیان

آغوشم خالی‌ست از منشور نگاهی که داشتی

هردم سینه‌ام رنگی می‌گرفت

و در هر گوشم زنگی می‌نواخت

چشم‌هایم به جریان می‌افتادند

و قلبم می‌تاخت

بی اندیشه‌ای از باخت

آغوشم خالی‌ست

با پایه‌هایی لرزان

اما نمی‌دانم چرا

لغزان آمدم به سویت

برای سرقت تاری از ابریشم

2 بهمن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-21T10:25:00.001+03:30

کاش می توانستم کف بزنم!

چشمم را می شویم

پهن می کنم جلو آفتاب

دستم را می پیچم دور گردنم

تا صدایم کسی را نیازارد

صبر زبانم می گریزد

و می نشیند بر صخره ای دور

برای پاشیدن حرف هایم بر سنگ و لاخ

فریاد در کوهستان

می سُرد و جان می گیرد

شقایق ها سرمی برگردانند

گنجشک ها و کفترها

واژه ها را جمع می کنند

برای ساختن لانه ای نو

چشم خشکم را

که لعابی از آفتاب گرفته است می پوشم

و چشم انتظار صبر فراری می نشینم

آسوده باشید

شاید برنگردد

شاید هم برای زبانم

دامنی تخم کفتر به ارمغان بیاورد

دهانم بی بارش زبانم می خشکد

و ابرهای زندانی دلم

سراغ یار دبستانیم را می گیرند

من هم از دایره زنگی مشتی خوشی

برای دلم قرض می گیرم

ای جان!

در دیوار رو به رو

قاصدک ها را رنجور اما رقصان می بینم

وکلاغ ها را که چاوشی می کنند

با کوله باری از نگاه

بی قفسی در دست

در سایۀ مرغوب درختان زبان گنجشک

شاید با صبرم در منقار

قصد زبانم را دارند

کاش می توانستم کف بزنم

30 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-19T17:44:00.001+03:30

پنجاه پنجاه!

خاصیت نگاهت

با خروشی خفته

مرا خسته نمی کند

بیدار کن این خروش را

خستگی دیگری در راه است

و از پای افتادن

و تکلیفی مجزا از این روزمرگی ها

منتظر دندان تیزت هستم

که ببرد این پیوند باریک را

باور کن خسته ام از خسته نشدن

خسته ام از این مزرع بی حاصل

همۀ غصه ها را تنها نخور

رعایت سهم من را هم بکن

اقلا پنجاه پنجاه!

28 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پاسخ به پیام

2011-01-19T12:57:00.001+03:30

جمیل گرامی

من کی و کجا دربارۀ نوروز، که به قدمت تاریخ ایران است، نظری را که به آن اشاره کردید داشته ام؟ اگر چنین جایی را نشانم بدهید، یادگاری خوبی از من دریافت خوهید کرد.

در هر حال سپاسگزارم از تماستان و پیامتان.

با فروتنی

پرویز رجبی

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-12T12:07:00.001+03:30

دست های من!

دست دلم کوتاه است

و انجیرها دور

در آغوش آسمان نزدیک

دست چشمم فقط به پنجره می رسد

و شاخه های درختان کوتاه اند

در زیر آسمان بلند

دست شانه ام به شانه ام اعتنا نمی کند

و خجالت هزار تمنای فسیل شده

می خزد به زیر آسمان زیر بغلم

دستم به دستم نمی رسد

تا کف بزنم به غیرت دیوار رو به رو

در کنار آسمان محبوس در اتاقم

اما خوشحالم که دست روی دست نمی گذارم

و به مهربانی دستور می دهم تا با یک دست

هر هزاردستان خوشنوا را دست آموز کند!

21 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2011-01-07T10:43:00.001+03:30

پنجرۀ سرکش!

پس یواشکی فریاد می کشم

قلبم را که بشکافند دلم را خواهند یافت

در حال فراردادن خونم

خون مغروق در خود و عصاکش من

و خونی که از دست دلم

با دلی خونین می گریزد

اما باز به دلم پناه می آورد

قلبم را که می شکافید

نگران تهیدستی دلم نباشید

ارتفاع دلم سر بلند است

با قله ای آتشفشانی

در کنار پنجره ای سرکش

که به من سر نمی کشد دیگر

حالا کو یار دبستانیم

تا تیمار کند پنجرۀ بیمار را

اگر حوصله ای برای تیمار نیست

جراهان را خبر کنید!

15 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-12-31T09:58:00.001+03:30

عادت!

خیلی خیلی آشکار است

نگاهی نهفته در پنجره‌ام

باران

یار دبستانیم

می‌شوید گاهی

ابریشم چشمانت نتند بر تنت

و ارتفاع حضورت

شیشه هم که شکست

در ساحل امواج نگاهت متوقف شد

با متانت

از دست من اما

کاری ساخته نیست تا قیامت

تو ولی به قیامت کردن ادامه بده

پنجره‌ام مثل همیشه میزبان است

نگران تب و تاب من هم نباش

عادت دارم به این رفیق بی‌نقاب

من در همین چندقدمی هستم

فقط قدم‌های روزگار است

که گاهی کوتاهند و گاهی پرشتاب

9 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-12-22T13:11:00.001+03:30

تعویق!

نگران هفتاد سال نرقصیدنم

نگران هوس‌های سرپوشیده‌ام

نگران رقص‌های زندانی

و نگران مرگ رقص‌های ناتنیده به تنم

و پاره‌های سرگردان غمم

امروز هوای رقصم در سر پیچید

نفس در سینۀ هوا حبس شد

جلو چارچشم پنجره

تن دیوار رو به رو تپیدن گرفت

حکم تعویق باری دیگر به سراغم آمد

و کلاغ جلوی پنجره با دست خالی پرکشید

1 دی 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-12-17T09:42:00.001+03:30

رباعی!

امتداد رقصت را تا پای کوهی بلند پی‌گر فتم

توان بالارفتنم نبود

الان دیریست که با آغوش باز

آن پایین رو به آسمان ایستاده‌ام

26 آذر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوار نوشت ها

2010-12-06T22:46:00.001+03:30

مثنوی هفتاد من!

بیدون دلتنگی

اما از سر احتیاط

دیروز بقیۀ دلم را شکستم

از کنارم که می‌گذری

مراقب خلال‌ها باش

مبادا پایت را جای دلم بگذاری!

امروز دست نگاهم را هم از توقع کوتاه کردم

پنجره‌ام را هم سپردم به باران

به یار دبستانیم

همین دیوار رو به روی همیشگی کفایتم می‌کند

با همیشگی‌های منقرض

و پنجره‌های محرم بی‌شمار

فردا شاید روز دیگری باشد

با هوایی صاف

یا غباری محلی

هردو را تجربه کرده‌ام

پس اتفاق تازه‌ای نخواهد افتاد

در آن دورها خبری دست اول را در راه می‌بینم

وقتی که به من برسد

امکان مشت کردنش را نخواهم داست

یادشان بخیر

روزهایی که مشتم استعداد سنجیدن نرمی خرمالو را داشت

15 آذر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-12-03T10:50:00.001+03:30

همیشه‌ها!

امروز با همیشه‌ها دور هم بودیم

جمعمان جمع بود

هرکدام با نشانی و چهره‌ای رنگ‌باخته

اما ماندگار

با دهان‌های پر

از حرف‌ها آشکار و نهان

و با خنده‌ها و مویه‌های همیشگی

حضور همیشه محسوس است همیشه

در فاصلۀ تولد تا مرگ

هر همیشه‌ای لحظه‌ای و یا بیشتر

در محفل‌های غیرمترقبه

گاهی در خواب هم همیشه‌ها تنهایم نمی‌گذارند

پاورچین می‌آیند به دیدنم

و گاهی روی سینه‌ام

بختک‌بازی می‌کنند

و بازیگوشی و همیشه‌بازی!

مگر در حال پرواز نباشم به سوی تو

در چشم‌اندازهای غیرمترقبه

از خواب می‌پرم همیشه

همیشه به دنبال غول بیابانی می گردم

و یا دختر شاه پریان

و دزد

جمعمان جمع بود

بی‌نشانی از خبری دست اول

مثل همیشه

من همچنان در کودکی مانده بودم

و دستم به آلبالوها نمی‌رسید

و از کرم سیب‌های زیردرختی می‌ترسیدم

همیشه با تفاوتی اندک گم می‌شدم در خواب

مانند گمشده‌هایم دربیداری

ویا گم می‌کردم

بی‌درد سر عاشق می‌شدم

و هیچ داغی برجای نمی‌ماند

مارها هم نمی‌گزیدند

و تعقیب که می‌شدم پایم سنگینی نمی‌کرد

حالا در جمع همیشه‌ها

پس از سلامی به عادت

در همیشه‌ها سفر کردیم

پاورچین و پرغوغا

با باران

با خنده

اما مایوس از یافتن حقیقت

در کوچه‌های پرخندق و از کارافتاده

همسایه‌ها کوچ کرده‌اند

و نشانی‌ها

مانند برگ‌هایای پاییزی

شکوهی رو به زوال دارند

با همیشگی خندیدیم

گریستیم

سکوت کردیم

بی‌حضور رؤیاهای مدفون همیشگی

و سرانجام

تا یک جمع همیشگی دیگر

خداحافظی کربیم

پوست دستم خارید

خاریدمش

چیزی احساس نکردم

شاید هم دستم به دستم نرسید

شاید هم دستم دست همیشگی نبود

و یا همیشه‌ای در میان نبود

اما وجود خندقی جدی در چشم‌انداز محرز بود

و سبب می‌شد که یک لحظه چشم از تو برندارم

11 آذر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-24T00:52:00.001+03:30

جادو!

حرف‌هایم از من خسته شده‌اند

و من از آن‌ها دل نمی‌کنم

نیمی را زده‌ام

و نیمی هنوز سرگردانند

گفته‌هایم طعم ناگفته‌هایم را ندارند

دیوار رو به رو می‌داند

تو هم می‌دانی

باید جادویی در کار باشد

که خبرم نمی‌کنی!

3 آذر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-23T16:23:00.001+03:30

سفرنامه!

دست و پایم که نافرمان شدند

دیدم که پنجره به آسمان پیوسته است

بی‌حضور ستاره‌ها

که سال‌هاست دیگر به چشمک نمی‌زنند

پنجره از قدیم هم چسبیده به آسمان بود

من نمی‌دانستم

هیاهوی درخت آلبالوی جلوی پنجره مانع بود

و فکر نمی‌کردم که پنجره راه عبور ناخوانده‌هاست

حالا آسمان از جنس پنجره است

و پنجره از جنس آلبالو و سکوت

و بی‌راهه‌های هفت آسمان

پنجره دریچۀ پستوی بزرگ آسمان است

و بادها

و یار دبستانیم باران

و نسیمی که پاورچین می‌خزد

با هزاران رازها

پنجره راس مخروطی است از کائنات

و سطحی از مکعب خاطرات

با هزاران دریچۀ خودمانی

تا کائنات

تا راه‌ها

تا بی‌راهه‌ها

پنجره سفرنامه‌ای است

پر نقش و نگار و نانوشته

آکنده از نگاه و انباشه از ازدحام سکوت

و سایه‌های پری پریان

در تصویری از جاده‌هایی که در آسمان گم می‌شوند

و در دالان‌های دلم

پنجره‌ام انبارکی پرسر و سامان‌ست

برای همۀ پنجره‌هایی که دیده‌ام

و با شرافت خود همۀ پنجره‌ها را برمی‌تابد

از پنجرهای شکسته پرستاری می‌کند

و پنجره‌های بسته را نمی‌گشاید مگر برای تیمار

و پیچیدن طومار زخم‌های چارچوب‌ها

دست و پا که نافرمان می‌شوند

پنجره به آسمان می‌پیوندد

و با دل آسمان می‌تپد

می‌غرد و می‌بارد

و وجاهت رنگین‌کمان را

اگر فرصتی دست دهد قاب می‌گیرد

پنجره محفل ساکت رفت و آمدهاست

با چشمانی غبارآلود

آفتاب‌زده و خفته در تاریکی

با جای ملتهب زخم‌ها

در شگفت نیستم از بی‌اعتنایی تو به پنجره‌ام

که بارها مهمان ناخواندۀ چشمانت بوده است

صدای پای پنجره آرام‌تر از نفس پروانه‌هاست

پنجره‌ام چسبیده به گونه‌های من و آسمان

بستر اشک‌های یار دبستانیم است

پنجره‌ام یک پنجرۀ معمولی‌ست

بازش که کنم آسمان در اتاقم جاری می‌شود

پنجره‌ام سفرنامه‌ای نانوشته است!

2 آذر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-20T17:06:00.001+03:30

رباعی!

نه دیو و ددی

نه رستم دستانی

و نه رقص میانۀ میدانی

سلام و علیکی از سرم هم زیادی است!

29 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-18T09:57:00.000+03:30

بی‌پرده!

در چشم‌هایم که قدم می‌زنی

گوشۀ چشمم را برایم بگذار

شاید چشمکی بزنم

و لختی به تاملت وادارم

بی‌پرده بگویمت

مواظب خارهای خلیده بر پردۀ چشمم هم باش

مبادا سکندری روی

در این خارستان نامرئی

و آب شور برکه به دامنت سرایت کند

وگرنه ناگزیرم

وقتی که می‌بینمت

چشم‌هایم را ببندم

و از خاک پایت محروم شوم

27 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-17T01:07:00.001+03:30

بهار خواهد آمد!

برگ‌ها رقصان و بی‌مهابا

پاییز را لگدمال می‌کنند و خونین

کلاغ‌ها بی حجاب می‌شوند

و گنجشگ‌ها پرتکاپو

در پی باقیماندۀ پاییز مچاله

بر سر شاخه‌های مرعوب

در حضور پریان افسرده و ناکام

زمستان لحاف چهل‌تکۀ پاییز خوال‌آلود را خواهد شست

و بر فراز دودکش ها و بیابان‌های آواره و مبهوت

فارغ از شادی سرد در دست‌های گرم کودکان

قطره‌های باران را مشبک خواهد کرد

بی‌حضور شقایق‌های قبیلۀ ما

که خاک پای باد شده اند

زمستان پل رسیدن به بهار است

که از آن سوی می‌اید

بهار حتما خواهد آمد

و شاهد تولد شقایق‌های عجول خواهد شد

و ترس تکدرخت‌های برهنه خواهد ریخت

حضور من الزامی نیست

هزاران چشم وکالت دارند

25ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-14T01:16:00.001+03:30

همراه باباطاهر!

هوس تماشا دارم

فرقی نمی‌کند

سینۀ کبوترهای چاهی باشد

یا کمر پنهان کوهی با بارویی از بیابان

و مناره‌ای از تنهایی

فرقی نمی‌کند

هوس تماشا دارم

از این سر کوچۀ سقاباشی تا آن سر دیگرش

و اّب‌سردار

تابلوی گلمکان در کنار جاده

مظهر قناتی با استخری و گاوهای لمیده بر آب

و رکاب چرخ خیاطی مادرم

هوس دیدن دارم

بخاری خاموش کلاس درس

و چشم‌انداز زنگ تفریح پرتردید

در کنار دالان‌های برف

می‌خواهم باز ببینم

فضایی آکنده از صدای آوازی آمده از دور

خواننده را نشناسم و ندانم که چه می‌خواند و برای چه

سگ‌های خسته از تعقیب بی‌هودۀ رهگذاران

و درختان بی‌باغبان

کنار جوی‌هایی بی‌هدف

هوس تماشا می‌سوزاندم

کوچۀ طبس در فردوسی و تابلوی مجلۀ سپید و سیاه

روپوش‌های اُرمک

و پاپیون‌هاس سفید بی‌نقاب

صف جلو سینما

و دیدار رابین هود

پس از بستنی اکبرمشتی

یا ساندویج کالباس

در مسیر عطر کباب

دلم تنگ رویدادهای هر دم و هر ساعت است

هرروز راه مدرسه دیوانی بود عاشقانه

هنوزنیازی به تفسیر عطر سینۀ کبوتران نبود

و شقایق‌ها در بیابان نگاهم را تصرف نمی‌کردند

عشوۀ رنگین‌کمان در آسمان مردد بود

سگ‌ها و قورباغه‌ها و کلاغ‌ها هم

با همۀ هیاهویی که داشتند مسافرانی غریبه بودند

سردار خرید نان بودم

و هربار که نان می‌خریدم پولم تمام می‌شد

وسوسه‌ای جان نمی‌گرفت

و عطر دکان‌ها بر سر راهم قد علم نمی‌کردند

هوس تماشا دارم

هوس روزهایی که خنجری از فولاد داشتم

برای خلال چشم‌هایم

امروز خنجرم خیلی کند شده است

و افسوس دیگر چشمانم تاب خلال ندارد

یادش به خیر!

یاد رهاگشتن آسان

و پرکردن دست باد

22 لبلن 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-07T10:49:00.000+03:30

همراه سعدی!

عمری گنجشکان را لبخوانی کردم

پروازی میسرم نشد

هوای سفر با هزار قنات را در سر پروراندم

چند قدم نرفته جاماندم

و با هر درختی که روییدم تشنه ماند

به کوهستان هم که رفتم پشتم خالی ماند

و دره‌ها خندقی بیش نبودند

کوچه‌های منزوی جنگل‌ها دم از خستگی زدند

و بیابان‌ها در کنار جاده‌های فراری

فریاد بی‌آبیشان را به بادها سپردند

شهرم نفی بلدم کرد

و کوچه‌های الک دولک هم پشت جاده‌های فراری ماندند

با حسرت بادباک‌هایم برای پرواز

حالا من مانده‌ام و یار دبستانیم باران

و در میان امواج خاطره‌ها

در کوچه‌های بن‌بست‌ دلم

و با چشم‌اندازی تار از قحط‌سالی دمشق

که یاران فراموش کردند عشق

16 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-06T11:23:00.001+03:30

همراه حافظ!

بیا!

بیا باهم بسراییم ترانه‌ای

ترانه‌ای برای عندلیبان

و برای هزاردستان ولایتمان

همین محلۀ هزار داستان

و محلۀ ترانه‌های تکراری خسته

بیا باهم ترانه‌ای بسازیم برای عندلیبان آمادۀ کوچ

و تمرین کنیم دوبارۀ زندگی را در گلوی کوچه‌های شاخه‌ها

بیا زندگی را در ساغری نو بیدازیم

فلک را بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

حافظ حی و حاضر است

کافی‌ست که تو بیایی!

بیا تا زندگی را ورق بزنیم

و گوشواره بسازیم با آلبالوهای بالغ

و باری دیگر سوار اسب‌های چوبی شویم

و از خندق هیچ جویی نترسیم

در مسیر آواز عندلیبان

15 ایان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-11-04T11:27:00.001+03:30

لب‌های ترک‌خورده!

در میان هزاران خاطرۀ دور و نزدیک

در ازدحام کوچه‌های قلبم

و زندانبان‌های خسته و بی‌خواب

آکنده از سکوتی پرهیاهوست

رفت و آمد خاطره‌های زخمی

سلام‌هایم بی پاسخ می‌مانند

و لبخندهایم ترک برمی‌دارند

زخم‌ها آهنگ التیام ندارند

نه مرهم به کار می‌آید نه فراموشی

نه چراغان و نه کهکشان

و نه سیلاب خون در رگ‌ها

برج و باروی دلم را تصرف کرده‌اند

تصویر خاطره‌های زخمی

و جایی نگذاشته‌اند برای خاطره‌های شیرین

مرهمیان محرم را خبر کنید!

11 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-10-30T16:23:00.001+03:30

دروغ!

امروز یکی از زندانبان‌های کهنه‌کارم

مرا به ساحل غربی میله‌های قلبم برد

برای تماشای غروب

لحاف چهل‌تکۀ شفق

هزاردریاچۀ آسمانی

به رنگ آلبالوی نارس و رسیده

و بال زنبور عسل

و جعبۀ مدادرنگی‌های کودکیم

کوچه‌های مرتفع شفق

با آن ‌همه نقش و نگار آکنده از غربت بود

و لبریز از تنهایی

در سقف بیابان

و بام روزگاران

در ازدحام ناکجایی

خواستم چند خاطرۀ یادگاری‌ را خرج کنم

کسی سراغم را نگرفت

غروب هم در حال تمام شدن بود

و در مشتم میله‌های ساحل غربی دلم در حال سرد شدن

گویی دروغ بود از فلق نخستین تا این شفق رنگین

همۀ زندانبانانم را خبر کنید!

وقت تنگ است

8 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-10-28T09:14:00.001+03:30

رباعی!

در خواب دیشبم ترا میان زندانیان قلبم ندیدم

لابد به زندان دیگری فرارکرده ای

سرت را روی سینۀ زندانبانت که می گذاری مواظب باش

شاید خواب می‌بینی!

6 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-10-25T11:13:00.001+03:30

خواب!

خواب دیدم که زندانبان قلبم شده‌ام

با هزار خاطرۀ بیتاب در زنجیر

خاطره‌ها آهنگ گریز دارند

شرکای خاطره‌ها بی‌خبرند

اما من زندانبان هشیاری هستم!

در هزار کوچۀ دالان های رگهایم

با بی‌شماران سلول انفرادی

هوا کافی‌ست در دل هواییم

فقط فرصت ندارم برای این بی‌شماران

در کوچه‌های خونین

و آکنده از زنگار روزگاران

مدادرنگی‌هایم هنوز آبستن اند

و جنین‌ها می‌تپند در مشیمۀ مادران الوان

در انتظار تولدی معوق

من زندانیان شکوفه‌های ناشکفته هستم

و لحاف‌های چهل‌تکۀ پاییزی

و پروازهای ناتمام کبوترها

با رفتارهای مرغوب عاشقانه

در راستای تسبیح چاه‌ها

من زندانبان حسرت‌های نارسیده هستم

و سنجدهای همیشه تشنه

و هزاران تکدرخت مبهوت

در آشیانه‌هایی که دیوارش بیابان است

و پنجره‌اش باد

و دروازه‌اش‌ کولاک

من زندانبان کوچۀ سقاباشی هستم

و تشنگی مفرط

و زندانبان خیابان استامبول و مصطفی پایان

و شب‌های مهتاب بی‌حبیب

من از تو پرستاری خواهم کرد با این همه مشغله

باور کن

من زندانبال باورهایم هستم

3 ابان 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-10-22T17:39:00.001+03:30

پنجرۀ قدح‌نوش!

پنجره‌ای د‌ارم مبهوت و قدح‌نوش

محفل هزاران نگاه

و من میزبان مهیای این محافلم

گاه به گاه

با تشویشی از جنس انار

خونین و هزاردانه

در آن‌سوی که نگاهم از پنجره فاصله می‌گیرد

فاصله‌ها علنا پا به فرار می‌گذارند

و گم می‌شوند در بی‌نهایت‌ها

و بی‌نهایت‌ها پناه می‌گیرند در نگاهم!

نگاهم راه گریز ندارد

با این‌همه راه مسدود و خرمالو و کبوتر

و کوچۀ سقاباشی در سر راه

پنجره‌ام متولی امانتدار نگاه‌هاست

پنجره‌ام رهگذری ایستاده است

و گاهی نیمکت‌نشین نگاه حیرانم

در رهگذر شقایق‌ها

پنجره‌ام شاهد سرما و گرماست

و لحاف چهل‌تکۀ پاببزی در مسیر باد

و شاهد خرمالویی جوانمرگ

در منقار گنجشک‌ها

و پنجره‌ام قدح‌نوشی کهنه‌کار است

در خرابات

خراباتین را خبر کنید!

30 مهر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-10-05T10:48:00.001+03:30

پیشواز آموگاران!

در شگفتم از کار ابرها

در دل شب بارانی

با دریایی در مشت

و سیلابی در آستین کوتاه

به سوی زمین رهسپار می‌شوند

بی‌آن‌که راهشان را گم کنند

در دیار بی‌کسی‌ها

راه‌ها مانند راه مورچگان تکراری هستند

اما دور و دراز

در محفل بادهای بی‌اختیارسر راه

و جمعیت تاریکِ تاریکی

باران به پنجره‌ام می‌رسد با دهانی پر

و بی‌نشانی از خستگی

خرمالوها و لباس گنجشک‌ها را می‌شوید

و گنجشک‌ها رختشان را از تنشان می‌آویزند

برای روز تازۀ فردا

عادت دق‌الباب عادت یار دبستانی من است

با هزاران پیغام که هرگز فرسوده نمی‌شوند

و اسیر هیچ آفریده‌ای نیستند

باران از نخست رسم اسارت را نپذیرفته است

به شهادت سیلاب‌های بی‌خانمان

و امواج رقصان دریاها

وبه شهادت محفل ماهی‌های پرآشیان

هیچ توفانی با هزاران شلاق غیرمترقبه

قادر به بستن راه بازگشت ابرها به آسمان نیست

به شهادت ستارگان که حسرت حضور باران را بر دل دارند

وقتی که فریاد ابرها حنجره‌هایشان را روشن می‌کند

اهالی ولایت را خبر کنید!

برای پیشواز آموزگاران

13 مهر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-30T17:09:00.000+03:30

سنجاقکی در ناکجا!

چه دور بود دنیا

سال‌ها دویدم رقصان

و افتان و خیزان

در میان نشانه‌ها

و پری قصه‌ها

سواد این دهکدۀ جهانی پیدا نشد!

شنیدم دنیا دو روز است

لابد امیدی به دیدنش نیست

با چشم‌های بسته زاده شدم روز اول

و روز دوم هم بسته خواهند بود چشم‌هایم!

شاید هم دو روز دنیا را بی‌خبر پشت سر گذاشته‌ا‌م

و دنیا نزدیک‌تر از هستی بوده است

با تکدرخت‌های غروب‌های بیابان

و خاطره‌های افسرده

و دیوارهای بی حنجره و بی‌چراغ

شاید هم من هنوز زاده نشده‌ام

و در راه نخستین گریه‌ام هستم

در صبح‌زودی بارانی

هرچه هست فکر می‌کنم که دنیا خیلی دور است

مثل سنجاقکی تنها

در حوالی برکه‌ای در ناکجا!

8 مهر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-25T15:08:00.001+03:30

رباعی!

اگر می توانستمی هزار پنجره می ساختمی

یار دبستانیم باران با هزاران انگشت آماده در راه است

لابد خبر‌ها دارد از آسمان اول تا من

این یکی دو پنجره کجا کفایت می‌کند؟

3 مهر 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-22T16:55:00.001+03:30

یادت باشد!

دماوند را که نمی‌توانی از من بگیری

یا سهند و سبلان را

و آن یکی اشترانکوه را

با آبشارهای عسلش

تازه زاینده‌رود را هم در کنار دارم

و خیابان سقاباشی را

و کوچۀ دلبخواه را

یوزپلنگ‌هایش را پارک توران به من سپرده است

و ناز کوه ابر

یا سرو ابرکوه

و فخر آن یکی گنبد قابوس را

خریدار منم در این کهنه‌بازار

کوچۀ زغالی‌های تجریش را هم که پیش‌خرید کرده‌ام از دیرباز

که خواهمش سپرد به پسرم!

از چهار سلفچگان که نگو!

و گلوبندک که گردن‌آویز بخشی از تاریخ است

آن‌طرف کاخ گلستان

و این‌طرف باغ شاه

با بوی باروت و خرمالو

سفیدرود را از تارک دماوند می‌بینم

در آغوش گیلان

با عطر چای و شالیزار

لب بر لب دریای مازندران

وزاگرس را انباشته از هزار تاریخ و فسانه

سرازیر به سوی نخلستان

یادت باشد این همه یاد

نگو بادا باد!

31 شهریور 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-21T09:44:00.001+04:30

شاید پیامی!

انباشته از نگاهت

رفتم به پای پنجره

افتان و خیزان

به گمانم گنجشکی خجالتی

با لباسی نو از جنس گرما بر تن سلامم کرد

شاید هم پیامی داشت

نمی‌دانم

چیزی گفت و با شتاب رفت

با گوشی انباشته از بی‌خبری

پنجره را تنها گذاشتم

با فکر لباس نو گنجشک محله

باید خبری باشد!

در جادۀ کوچه‌های بی‌کوزه و کاشانه

کاش می‌توانستم دستی ببرم به جیب گنجشک

در این پاییز بی‌شکوفه

خوشحالم که چراغی در دور سوسو می‌زند

و برودت را منقرض می‌کند

باید خبری باشد!

30 شهریور 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-11T11:50:00.001+04:30

چندبار بگویم که خوبم؟!

از حالم پرسیدی

گفتم خوبم

دروغ گفتم

حالم وقتی خوب بود که در کودکی کنار حوض می نشستم

و گمان می‌کردم که ماهی‌ها مرا می‌شناسند

و گنجشک‌ها آب خوردنشان را نشانم می‌دهند

باران یار دبستانیم بود

و هر قطره‌اش را بالش سرم می‌کرد

تا تنهاییم را تبعید کنم

وقتی خوب بودم که عطر نان تازه نوازشم می‌کرد

و نان بیات را به مرغ‌هایمان می‌دادیم

و اندازه‌ای که چوب الک‌ دولک می‌گرفت قانعم می‌کرد

دنیا به بزرگی محله‌مان بود

و بادبادکم فاتح آسمان دنیا

مادرم از پنجره می‌گفت که شام حاضر است

التماس می‌کردم که بازیم تمام نشده است

اما سخت گرسنه بودم

همیشه فکر می‌کردم که خیلی عاشق خواهم شد

و معشوقم را به زیارت بیابان خواهم برد

و بهترین مارمولک‌ها را نشانش خواهم داد

مخصوصا وقتی که از دویدن خسته می‌شوند و می‌ایستند

برای محبوبم سنجدهای کال را می‌چیدم

و قول می‌دادم که جلو آفتاب سرخشان خواهم کرد

از حالم می‌پرسی؟

چرا می‌خواهی به دروغ‌گفتن عاادتم دهی

از یار دبستانیم یاد بگیر!

همیشه به پنجره‌ام می‌کوبد

و شانه‌اش را در اختیارم می‌گذارد

بدون بحث و حدیث

و وقتی که می‌رود جیب‌هایم را پر می‌کند از عطر مهربانش

یادش به خیر!

مادرم می‌گفت که من در سحری بارانی به دنیا آمده‌ام

وقتی که هنوز گنجشک‌های محله

سرشان را از زیر بالشنان بیرون نکشیده بودند

نپرس!

سینه‌ام ابری ست

همۀ کوچه‌ها کوچ کرده‌اند

از هزاران کوچه یکی برایم نمانده است

کوچه‌ها دسترسی‌ها را با خود برده‌اند

یادش به خیر آن یکی کوچه‌مان که پر از غورباغه بود

غورباغه‌ها شب تا صبح از نفس نمی‌افتادند زیر ستاره‌ها

و پلک ستاره‌ها تا صبح آرام نمی‌گرفت

و یادشان به خیر گنجشک‌هایی که هر روز صبح

با لباس‌هایی نو در کوچه های شاخه‌ها

بی‌قراری مستانه‌ای داشتند

و هر روزشان عید بود

حالم را می‌پرسی؟

مرتکب زندگی هستم

و خریدار خندۀ کوچه‌ای گریزان

به سوی برهوتی ناتنی

برهوت‌ها هم با تکدرخت‌های تنها

و کوه‌هایی که دیگر نشانه‌های رهگذرها نیستند

از سکه افتاده‌اند

سکۀ رایج امروزها

بی‌نگاهی‌ها است و گناه‌های نامرسوم

فکر نمی‌کنی حالم را نپرسی بهتر است؟

چندبار بگویم که خوبم!

20 شهریور 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-09-01T16:48:00.001+04:30

برای لیلا

پوزش!

باران!

یار دبستانی من!

دیشب وقتی‌که با هزاران انگشت بر شیشۀ پنجره‌ام می‌کوبیدی

می‌خواستم از خوابی که دیده بودم برایت بگویم

اما با دیدن برق چسبیدۀ چشمانت بر شیشه

از افزودن بر غمت شرمم آمد

یادت می‌آید در راه مدرسه چقدر می‌خندیدیم؟

من ترا تا مظهر قنات‌ها دنبال می‌کردم

چه هیجانی بود در این مظهرها

بچه‌ها بازی می‌کردند

زن‌ها مشغول شستن بودند

و کفترهای چاهی

در حال اثبات عشق

باغی در همان نزدیکی

بی‌حصاری مشهود

آرامش خود را تفویض می‌کرد

یادت می‌آید که وقتی مدرسه دیر می‌شد

گناهش را به گردن تو می‌انداختم؟

می‌بخشی مرا؟

10 شهریور 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-24T16:40:00.001+04:30

اسب سفید!

فضای جلو پنجره‌ام در اشغال یک اسب سفید است

من او را می‌بینم و او پشت به من دارد

با برگستوانی از یخ

و سم‌هایی که بر روی زمین شناورند

تا داستانی سرانجام به انجام برسد

من نیز وقت پرواز جامه‌ای از یخ خواهم داشت

با قصه‌هایی در دلم که هرگز منجمد نخواهند شد

قصۀ مردمانی که فرصت‌هایشان به تاراج رفت

و هیچ توان گفتن نداشتند

مانند شقایق‌ها که هیچ نمی‌گویند

هنگام پرپرشدن

3 شهریور 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-15T10:46:00.001+04:30

رباعی!

هرچه از من دوری گزینی

به من نزدیک‌تر می‌شوی

در دایره‌ای بزرگ‌تر

پس این همه راه چرا؟

23 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-14T11:56:00.001+04:30

یار دبستانی!

نگاهت را می‌فرستی خودت نمی‌آیی

صدایت می‌آید از خودت خبری نیست

نفست نسیم را از سکه می‌اندازد

اما از کدام سو نمی‌دانم

امان از نگاهت، از صدایت و از نفست

که امانم نمی‌دهند

دیشب منتظر یار دبستانیم بودم

نیامد

به نگاهت گفتم

نشنید

به صدایت نگاه کردم

ندید

پیامم را به نفست می‌سپارم

شاید همدوش نسیم

یار دبستانیم را خبر کند

23 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-13T14:51:00.001+04:30

یاران دبستانی!

من و باران دو یار دبستانی هستیم

هنوز عطر باران دبستانم را در آستین دارم

و زمزمۀ هوا را در نجوای با زمین

میلیون‌ها لب بر لب و گوش

همنوازان بی رهبر

غصه‌خوردن زیر باران چه آسان است

باران غم را می‌شوید و پاک و مرغوب می‌کند

و باران قطره‌های اشک را در آغوش می‌گیرد

باران می‌گوید:

شوری تو از من و شیرینی من از تو

من و باران دو یار دبستانی هستیم

هنوز شب‌ها که می‌نویسم دفترهایم خیسند

و عشق را نمی از باران وسعت می‌بخشد

مثل جزیره‌ای که از دور می‌تابد

در انتظار زورقی تنها

با کوله‌باری از خواستن

من و باران دو یار دبستانی هستیم

صدای هم را می‌شناسیم

اما اغلب اول باران شروع به گفتن می‌کند

و مهر مرا به غمی مرغوب می‌جوشاند

تا سرانجام خیس از خود در چشمه غرق می‌شوم

در آغوش یار دبستانی

هیچ نمی‌گویند شقایق‌ها

مانند عطر سنجد که عادت به سکوت دارد

و عندلیبان نوایشان را به سفری در باران می‌فرستند

من و باران دو یار دبستانی هستیم

23 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-13T02:00:00.001+04:30

پنجره!

پنجره به آغوش کشیدم

شیشۀ نازک‌تر از دلم شکست

عطر سنجد صورتم را پوشاند

دست را کشیدم به بازوان پنجره

لرزیدند

پاهایش در بند دیوار بودند

آسمان گربه‌اش را پیش‌تر شروع شده بود

برگشتم به طرف اجاق

و در خیالم پنجره را نشاندم بر دیوارش

تا چشم‌انداز را از لای شعله‌ها ببینم‌

مردی در آتش می‌سوخت

چیزی نمی‌گفتند رهگذرها

خجالت هم پشت شعله‌ها می‌سوخت

برگشتم به طرف پنجرۀ شکسته

رهگذری با کبوتر در دست پرسید ساعت چند است

ساعتم خوابیده بود

با شیشۀ شکسته

عطر سنجد هنوز باقی بود

21 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-08-07T01:40:00.001+04:30

نظربازی!

محبوب خوش‌آوازۀ من

بیا و بخوان دست کم آوازی!

نازنین خوش منظر من بیا و دریغ نکن از نظربازی

انتظار تا کی؟

از این هم عیان‌تر؟

که در نظربازی من کس و بی‌کس حیران است!

محبوب محجوب من

یکی از هزاران حجابت را بیفکن!

از معبد آکنده از حجاب نگاهت

زیاده‌روی چرا؟

نمی‌بینی درختان پاییزی به هنگام کشف حجاب

چه غوغای رنگینی را جشن می‌گیرند؟

و نسیم نظرباز با هر رقصی رنگی را می‌رباید؟

حجاب‌ها که به غارت رفتند، زمستان بر کرسی می‌نشیند

و ما ناگزیر از قناعت به پای کرسی می‌شویم

بیا و بخوان آوازی!

هنوز فرصت داریم!

چشم برهم بزنیم عندلیبان کوچ می‌کنند

و نسیم هم جز دستی سرد نخواهد داشت

در این میدان بی‌منظر نظربازای

بیا و بخوان آوازی!

16 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-07-31T19:04:00.001+04:30

بیابانی در راه است!

امرور باغچه را افسرده تر دیدم

از پشت پنجره نگاهش کردم

و چبزی نگفتم

مبادا بغضش بترکد

و سیل باران راه بیفتد

در هوایی آفتابی

و گفته شود که گرگ‌ها می‌زابند

کلاغی بیکار سایه را گم کرده بود

وشقایق‌ها دل شکفتن نداشتند

و باهم هیچ نمی‌گفتند شقایق‌ها

تلفن زدی حالم را بپرسی

نگفتم که باغچه خیلی افسرده است و نسیم خشکیده

لابد که در باغ شما هم همین احوال بود

شما هم کلاغ بیکار داشتید؟

عندلیبان چرا رفته اند؟

نکند بیابان تصمیم آخرش گرفته است

و آهنگ تصرف دیار ما را دارد؟

کاش می‌توانستیم محبوب خود را در کنارمان داشته باشیم

اقلا

9 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-07-29T21:26:00.000+04:30

من حاضرم دلم را بشکنم!

چرا دلت را در دل من زندانی کرده‌ای

دل من زندان هزار تکدرخت است

و تنها یک عندلیب که سکوت را بشکند

من نوازش دستم را تنها با نسیم راهی تکدرخت ها می‌کنم

با تو چه کنم که جز به توفان رضا نمی‌دهی

بیا قراری بگذاریم:

من دلم را می‌شکنم

و تو پرواز کن به سوی کهکشان‌ها

شاید همدیگر را یافتیم

در هزار مسیری که برای گشتن کفایت می‌کنند

قبول؟

6 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-07-27T10:55:00.001+04:30

امان از خوابی که می‌ربایدم!

کبوترها همه شبیه همند

سنگریزه‌ها هم در کف چشمه

ابرها ی هزار نقش هم همانند همند

مثل دریاها

خواه توفانی و خواه آرام

و شب کاملا شبیه خودش است

با هزار کوله‌بار مخفی

آکنده از هزار خاطرۀ پنهان

در زندان پشت سر

بچه‌های خرمالو هم مانند تخم گنجشک‌ها مو نمی زنند از یکدیگر

و بچه‌های شیرین انجیر را از یک ناف بریده‌اند

در این میان

آدمیان

حتی شبیه عکس خود نیستند

و مانند پرنیان با خواب‌های متفاوت

هردم نگاه خماری دیگر دارند

به چشمان حیران من

برای من کبوترها خسته‌اند

سنگریزه‌ها خسته‌اند

ابرها کلان کلان خسته‌اند

شب بار خستگی جهان را به دوش می‌کشد

خرمالوها و انجرها یادگارهای سال‌های پیش‌اند

در این میان

انسان

حتی دو خستگی همانند ندارد

انسان پرنیان است

و بستر عشق

و عشق بی‌مانند است و بی‌پابان

و خوابی سنگین دارد می‌ربایدم

خدا را بیدارم کنید

مبادا عشق را تبعید کنم

در میان سپاه برگ‌ها

و لشکر ابرهای اونیفرم‌پوش

مبادا پولک‌های برف

در این میدان سر به نیستم کنند

و ناگفته‌های منجمد شوند

در زیر لب‌های سرد پولک‌ها

خوابی سنگین دارد می‌ربایدم

از سر پیشدستی

ذهنم را خالی کردهم!

5 مرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

دیوارنوشت ها

2010-07-21T17:14:00.001+04:30

برای محمد، بهترین محمد شیراز

شاپرک و من و بوسه و شقایق!

در کرانۀ پایان راه

در چشم‌اندازی بی‌پایان

سرد و بلکه یخبندان

شاپرکی رقصان را در حال بازگشت دیدم

به زنگی کوتاه خویش

با بانگی مسکوت در دل و لب‌های پریشان

نگفتمش که عمر درازم کفافم نکرد

در زیر کهکشان

و راه بازگشت مسدود است

به این امید که امید هنوز امیدانه می‌تپد

شاپرک هنوز او را باورداشت

به یاد بوسه‌های ناگرفته‌ام افتادم

و بوسه‌های ناربوده

زندگی را بار دیگر بار باور شاپرک کردم

لب‌هایم سوختند در این هنگامه

و پایان راه اقدامش را معوق رها کرد

شاپرک همچنان رهسپارآغاز بود

اردوی شقایق ها

آکنده از آغازها

و من در این اندیشه که آیا

«تا شقایق هست زندگی باید کرد»؟

30 تیر 1389

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

حاشیه ای برتاریخ

2010-07-04T17:45:00.001+04:30

حاشيه‌اي در حاشية تاريخ‌:

گزارش ميرخواند (8/4151) درباره كشتارها و چپاول‌هاي سپاه مغول در زمان ايلخاني تگودار احمد تامل‌برانگيز است‌: «هر ولايت كه ممر ايشان واقع مي‌شد آتش نهب و تاراج در آن مي‌زدند و خلايق را در معرض شكنجه و تعذيب مي‌آوردند. به تخصيص در دامغان‌... و هرآن‌چه از نوبت اول بازپس مانده بود بربودند. بيچارگان آن ديار بر درگاه پادشاه استغاثه و تظلم نمودند و سلطان رجوع آن مصلحت به صاحب‌ديوان نمود. خدمتش به عرض رسانيد كه لشكر را در چنين حال از امثال اين حركت منع نتوان كرد كه دلشكسته شوند»! جالب است كه دل صاحب‌ديوان حتي به فرمان ايلخان بارنمي دهد كه لشكر با دست كشيدن از كشتار و چپاول دست بردارند. لابد كه دلنشيني كشتار مردم و آواره كردن آن‌ها از خانه و كاشانه براي صاحب‌ديوان دلچسب بوده است‌. آيا بايد در تكريم بزرگان تاريخمان تجديد نظر كنيم‌؟

دربارة غارت‌هاي سپاه ايلخان نيز نگاه كنيد: رشيدالدين فضل‌الله‌، جامع‌...، 2/1158=1139. صاحب‌ديوان از خاندان جويني بود و ايراني‌! نظر او دربارة چپاول و آزاري كه از سوي مغول‌ها بر ايرانيان تحميل مي‌شد تامل‌برانگيز است‌. نگاه صاحب‌ديوان ايراني بر ستمي كه بر ايرانيان وارد مي‌شد مي‌تواند از گلة ايرانيان روزگار ما از مغول‌ها بكاهد!

در اين‌جا گزارش شگفت‌انگيز ديگري داريم از رشيدالدين فضل‌الله (2/1137) كه مغاير با باورهاي مغول است‌: «ارغون چون به بسطام رسيد به زيارت سلطان‌العارفين ابويزيد قدس‌الله روحه العزيزه مبادرت نمود و از سر نياز به وي توسل جسته از خداي تعالي ظفر و نصرت خواست و احمد به شيخ بابي و اتباع او التجا كرده بود و از ايشان استمداد مي‌نمود. و عاقبة‌الامر اثر قربت هريك به حضرت حق تعالي ظاهر گشت‌. شود بي‌گمان كار آن‌كس تباه‌كه از بابي مرده جويد پناه

ولي كار آن‌كس بود بر مزيدكه او را مدد باشد از بايزيد»

با وجود روايت‌هاي فراوان دربارة كرامات بايزيد، اگر اين گزارش درست بوده باشد، بايد كه آوازه و نقش بايزيد بسطامي‌، حدود چهار سده پس از درگذشت او، فراتر از باورهاي مذهبي بوده باشد. آوازه‌اي كه ارغون مغول را وادار به توسل جستن به عارفي مسلمان كرده است‌. رويارويي ارغون با آرامگاه بايزيد و باور شخصي چون رشيدالدين فضل‌الله به توجه اين عارف بزرگ به ارغون نيز تامل‌برانگيز است‌. پيداست كه اين مورخ مي‌دانسته است كه بايزيد به خاطر تندروي‌هاي عارفانه‌اش هفت بار نفي بلد شده بوده است‌. دريغ كه رشيدالدين توضيح بيشتر به نظر من يافتن اشاره‌هايي از اين دست كمك بيشتري به تاريخ ايران مي‌كند، تا پرداختن به جزئيات جنگ‌هاي دو شاهزادة مغول در ايران‌. اين اشاره‌ها اگر هم با حقيقت فاصله داشته باشند مي‌توانند چشم‌اندازي از باورهاي زمان و گفت و گوهاي محفل‌هاي اجتماعي را
--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-07-01T17:08:00.001+04:30

چاپاران!

همین امروز سری زدم به کهکشان شقایق‌ها

در بستری سبز

در همین چند قدمی

لب شقایق‌ها خندان بود

و همسایۀ سکوت

از تجربۀ فوران جهنم توفان

حدیث‌‌های ناگفته

میزبانی هیچ نسیمی را نمی‌پذیرفتند

و قاصدک‌ها پیام‌های تشنه می‌بردند

از کهکشان آمدم پایین

بدون خداحافظی

شقایق ها هم هیچ نگفتند

دریغ از ناکامی نسیم

چاپاران را خبر کنید!

8 تیرماه 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

حاشیه ای برتاریخ

2010-06-24T11:27:00.001+04:30

اشاره:

چندی است که تالیف «تاریخ مغول در ایران» به سبب بیماریم به کندی پیش می‌رود. امروز آخرین حاشیه‌ای را که بر این تاریخ نوشته‌ام تقدیم می‌کنم و امیدوارم که این حاشیه‌ها دنباله داشته باشند.

حاشيه‌اي بر تاريخ

لابد در اين‌جا مورخ و خواننده هردو مي‌پندارند كه داستان اين روزگار ايران را در خواب مي‌بينند. مغولستان كجا و سرزمين هخامنشيان كجا و اين ايران خالي از ايراني كجا؟ چگونه است كه از هيچ ايراني بانگي نمي‌تراود و عطاملك هم كه يك ايراني بلندپايه است دارايي خود را صدقة مغول‌ها مي‌پندارد و آن را به تاراج مي‌دهد؟ دارايي شاهان و شاهزادگان مغول و خاندان جويني از كجا فراهم آمده بوده است‌؟ اين لشكري‌ها چه‌كساني بوده‌اند كه به مباركي تخت‌نشيني شاهي مغول به هريك 120 دينار از گنجينة دولتي بخشش شده است‌؟ دولتي كه عبارت بوده است از شخص فرمانروا. گفت و گوهاي محفل‌هاي ايراني در اين روزگار چه بوده است‌؟

مورخ و خواننده هردو مي‌پندارند كه داستان اين روزگار ايران را در خواب مي‌بينند. خوابي كه قرن‌ها طول دارد... چون اشاره به مورخان كردم‌، اين هم گفتني است كه مورخان روزگاران گذشتة ما اغلب با ميل و شيفتگي تن به «خواب‌» مي‌دادند. عطاملك جويني و خواجه رشيدالدين فضل‌الله حملة مغول به ايران و كشتار ايرانيان را موهبتي الاهي مي‌دانستند و ميرخواند مورخ سدة نهم هجري‌، حدود دو سده پس از سلطان احمد مغول مي‌نويسد: «و چون شغل خطير سلطنت بر سلطان احمد قرار يافت و رئوس منابر و وجوه دنانير به اسم و لقب شريفش مزين گشت‌، راه نيابت به سونجاق نويان تفويض كرد و منصب وزارت به قرار پيش‌تر بر خواجه شمس‌الدين محمد جويني صاحب ديوان مقرر داشت و رتق و فتق امور مملكت به راي زرين و فكر متين او بازگذاشت و رونق ملك و ملت از درجة معهود زياده شد. و آن وزير صاحب تدبير بلاد و عباد را به حسن مساعي و بركت اهتمام خود معمور و آبادان گردانيد. جهانيان دفتر عدل نوشيروان را بر طاق نسيان نهادند و رياض دين محمدي به نسيم عدل احمدي يوما فيوما تازه‌تر و خرم‌تر مي‌گشت‌. ايلخان از شرب خمر اعتراض مي‌نمود و گاهي جام قميز درمي‌كشيد و شيخ عبدالرحمن الرافعي بنا بر سبق معرفتي كه با سلطان داشت رتبت قربت يافت و فرمان نافذ گشت كه توليت اوقاف تمامت ممالك محروسه از كنار آب آمويه تا حدود شام مفوض به گماشتگان او باشد...».

اين همه چاپلوسي در حق سلطاني مغول‌، كه حدود 200 سال از فرمانروايي او گذشته است‌، حيرت آور است‌. ميرخواند چه ديني به سلطان احمد داشته است‌؟ آيا نگاهي اين چنين به فرمانروايان حتي گذشته و بيرون از چرخة قدرت عادت مورخان شده بوده است‌، يا ساية كمرنگ و بيرنگ فرمانروايان در غيبت آن‌ها هم وهم‌انگيز و پرابهت بوده است‌؟ چرا مورخان حتي بر فرمانروايان سده‌هاي گذشته ايرادي را وارد نمي‌بينند؟ كتاب‌هاي تاريخي ما خالي از نقد هستند و عاري از محفل‌هاي مردمي و يا به اصطلاح گذران فرهنگي و مدني مردم‌. چرا مورخ به جاي «شراب‌» از اصطلاح «قميز» استفاده مي‌كند؟ اين ملاحظه‌ها زماني چشمگير مي‌شوند كه بدانيم كه كتاب‌هاي تاريخي در دسترس همگان نبوده‌اند و شايد فرمانروايان نيز آن‌ها را ورق نمي‌زده‌اند و به عبارت ديگر جهان كتاب عاري از مميزي بوده است‌. در چنين روزگاري‌، در كشوري بسيار مذهبي‌، مورخان اغلب دربارة صفت‌هاي نيك فرمانروايان بيشتر گفته‌اند تا از انبيا و اوليأ. در اين ميان براي بيشتر مورخان ما، حتي هم‌اكنون‌، تنها هست و نيست فرمانروا است كه قابل ذكر است‌. اقبال در تاريخ مغول (صفحۀ 223) خود در گزارش كشته شدن مجدالملك مي‌نويسد: «دشمنان او كه از شب تا صبح بر در خيمة عطاملك منتظر فرصت بودند او را قطعه قطعه نمودند و اجزأ جسد او را بريان كرده خوردندو سپس اعضاي او را هريك به ناحيه‌اي فرستادند. از آن جمله سر او را به بغداد بردند و شخصي آن را به صد دينار خريد و به تبريز فرستاد. پاي او را به شيراز و دستش را به عراق‌... بعد از قتل مجدالملك ياران و همدستان او را در اطراف‌، مخصوصا در بغداد دستگير كردند و همه را يا به زخم كارد كشتند و يا سنگسار كردند و اجساد ايشان را به آتش سوختند و فتنة آن مرد جاه‌طلب خبيث خوابيد». شگفت‌انگيز است كه در اين گزارش اشاره‌اي به امكان آگاهي سلطان از رفتار اين «مرد جاه‌طلب و خبيث‌» و سكوت او نمي‌شود!

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-23T09:17:00.001+04:30

ضیافت!

اسبم را که زین کنم

در دستی افسار

و در دستی دیگر سیبی سرخ

با شاخه‌ای زیتون

در بیابان‌های پرکوچه و خندق خواهم تاخت

و همین که عروسم را ببینم

مانند جوانان آن روزگاران

سیب را همراه کبوتری به سوی ساحل سرش پرواز خواهم داد

کودکان به دنبال سیب خواند دوید

و من به سوی ساحل عروسم خواهم تاخت

تا پهلو بگیرم در این کنار

همراه شیهۀ اسب کهرم

اگری عمری دیگرم مانده باشد

ضیافت بزرگی در راه است

میهمانان را خبر کنید!

2 تیرماه 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-19T02:40:00.001+04:30

تندیس‌ها!

در بیابانی دور

بازهم دورتر

آن‌سوی دوری‌ها

بر سنگی به بزرگی مدرسه‌هایم نشسته‌ام

در اندیشۀ تندیس‌های محبوس در خاطرۀ سنگ

و عطر منجمد یاران غایب دبستانی

هوا هواییم می‌کند

و چشم‌انداز حضورم را از چشمم می‌اندازد

در گذر نسیمی بی‌اعتنا

مارمولک ها هنوز هم

گاه می‌دوند و گاه می‌ایستند

در حبس بیابان

در سلولی به وسعت سکوت

ای امان!

حجاران را خبر کنید

برای رهایی تندیس‌ها

28 خرداد

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-16T11:35:00.001+04:30

باران شُرطه!

رخت بوسه باید از تن کند

و قناعت کرد به گذر بوسه‌های همراه نسیم

و به شعار هزاران چاوش سوار

معجزۀ به بار نشستن خرمالو در گوشه‌ای

کفایت نمی‌کند آرزوهای عقیم را

پوشه‌ای دیگر باید بر تن کرد

و خلوتی باید جست در بیابان‌ خاطره‌ها

نشسته بر سنگی به بزرگی مدرسه‌هایم

دلبستۀ بارشی غریبم

تا بشویم هرچه ملال را

دیگر امیدی نیست به توان ذخیرۀ اشکم

بارانی شرطه باید دیدار آشنا را

حتی در خیل خیال

نشسته بر سنگی استوار

شاید عندلیبان هم دروغ بگویند

در گذر نسیم

و دربیابان بی‌کس افتاده

بادا باد!

26 خرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-13T23:13:00.000+04:30

باران!

باد و توفان بر ابرها می‌تازند

و بر قطره‌های باران

که عادت به لمس زمین را دارند

میان من و باران الفتی‌ست قدیم

و من همیشه چشم به راه او هستم

حتی اگر سیلی هم به راه افتد

غرنده و شوینده

قطره‌ها همدیگر را در آغوش می‌گیرند

و بازو به بازو راه دریا را می‌جویند

و مرا به دل به دریازدن می‌خوانند

21 خرداد 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-05T05:01:00.001+04:30

باران!

باران مرا می‌شناسد دیریست

باران وقتی که هوس زمین را دارد

در سر راه سری هم به من می‌زند

و مهربانیش را پشت پنجره‌ام می‌آویزد

باران با نیاز من آشناست

او دل تنگش را روی شیشۀ پنجره می‌ترکاند

تا نپندارم که تنهایم

میان من و باران رفاقتی‌ست قدیم

در زیر ابرهایی که هربار از راهی غریب می‌رسند

بدرقۀ گاه به گاه رنگین کمان از باران هم

گاهی دلم را به سفری عاشقانه می‌خواند

من مرغوبیت غصه را

در قصه‌های غیرمترقبه

از باران آموخته‌ام

از کودکی

تا همین امروزها

ترکیدن لب باران به هنگام بوسه هم حکایتی‌ست

که عندلیبان می‌سرایندش

تا حجم دوری در گلوی کوچکشان حلقه نزند

تماشایی باید و گوش شنوایی!

14 خرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-06-02T04:22:00.001+04:30

صدای اشک!

غروب روزی شاید بهاری

مادرم آسمان را نشانم داد

و کوچ دُرناها را

که با هم پرواز می‌کردند

به شکل دو انگشت

با زاویه‌ای در میان

شش ساله بودم و بیگانه با لفظ آزادی

حالا در هفتاد سالگی

دیداری دوباره با درناهایم آرزوست

در همین آسمان غبارآلود

صدای اشکم به گوش دلم می‌رسد

اما دستم باز نیست

برای تدفین اشکم

می‌خواهم برگردم به کودکی

درها بسته‌اند و راه خسته

می‌خواهم بروم به دنیای پیری

در هر خمی کمینی نشسته

درناها را خبرکنید!

10 خرداد 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

نوشته ای از دوستی نازنین

2010-06-01T09:23:00.001+04:30

شاید دخترکی . . .

نرگس فراهانی

دهم خرداد 1389

می‌بینم.

هرآنچه را که گفتی، می‌دانم.

نقش خاطره‌هایت را، مدادرنگی دوسر، غیبت بی‌پایان پدر، حضور مارمولک‌ها در بیابان‌های بی‌رفیق، مداد کوتاه و دستهای خالی از ستاره‌ات. و نقاشی عطر مدرسه‌ای که هیچگاه از خیالت زدوده نشد.

اما هیچ‌کس نمی‌داند غیبت بی‌پایان عروسکم را! عروسکی که از من دزدیده شد به بهای دعوت به بازی، و همواره از بازی رانده شدم.

می‌بینی! دیوار من حتی از مداد تو کوتاه‌تر است ولی همیشه ایمان داشتم که از حنجرة ریشه‌هایِ در جستجویِ آب، آمین برمی‌خیزد.

من هر غروب نظاره‌گر شهادت خورشیدم و هر شب در انتظار غروبی دیگر و سر بریدنی دیگر. دیده‌ام آنانی که خود را حامی عشق می‌نامند چگونه یاسها را با داس منطق سر می‌بُرند و چگونه سروها را روی چمنزاری از احساس، با دشنه در خون می‌کشند.

خدای من طفلی است زانو در بغل، که افق را خیره نظاره می‌کند. خدای کوچکم همیشه منتظر است و نگران. من نیز به او نگران، اما از نظاره‌اش محروم شدم!! به کام آتش آمده‌ام، به دل امواج متلاطم، به جایی که غصه مرا ببلعد‌، رنج مرا ببیند و درد، مرا بکِشد. به جایی رسیده‌ام که به نوازش سبز بیدهای مجنون نیازمندم. جایی رسیده‌ام که بجای شنهای کویر، زیر سم‌های اسبهای دزدان بیابانگرد ضربه‌ها می‌خورم. چقدر ضربه می‌خورم!

من همیشه سیب را کودکانه گاز می‌زدم و همیشه سیب را سبز نقاشی می‌کردم. هر روز داستانی تازه می‌نویسم، و هر روز کوتاه‌تر از روز قبل. هر چه داستان‌هایم کوتاه‌تر می‌شود خودم بلندتر می‌شوم. روزی که داستانم به یک حرف برسد می‌دانم که خود به آسمان خواهم رسید.

گاهی که دلم تنگ خداست به آینه سر می‌زنم به سادگی. و از توی چشمهایم سرک‌کشان، پشت دلم در می‌زنم.

شاید من بازماندة ایلی از یاد رفته‌ام. فرزند شب و مادر آفتاب، مادر تمام سربازهای بدون چکمه. عسل در کامم به شیرینی خوابهای کودکی‌‌ام نیست. سیب سبز درختان سوخته‌ام و چشمان پر آبِ بر ابر دوخته.

گناه من همیشه بی‌گناهی‌ام بوده است و بس. و به جرم این گناه، همیشه سوخته‌ام و می‌سوزم. کسی برایم اشک نمی‌ریزد، دل نمی‌سوزاند، افسوس نمی‌خورد و یادم نمی‌کند.

من همیشه زنده‌ام، حتی در آغوش فرشتة مرگ!

شاید اگر در کودکی‌ات کودک بودم سرت را نوازش می‌کردم و بهشت را برایت نقاشی!

به کجا خواهی رفت

با که خواهی رقصید

خاطره‌هایت را

مگر این دل نشنید؟

منم آن دخترکی

که دلش دریاییست

دیدگانش پُر آب

خانه‌اش رویاییست

کاش دستم پُر بود

از گل نور امید

به تو می‌بخشیدم

یک بغل یاس سپید

کاش کودک بودم

می‌کشیدم یاس را

توی چشمان دلت

دانة الماس را

می‌کشیدم یاس را

نقش عِطرش با تو

زدن دف با من

رقص سِحرش با تو

به کجا خواهی رفت

اینچنین رقص‌‌کنان

ملکوت؟ آری هست

اندکی صبر، بمان!

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-29T21:08:00.001+04:30

عشق آسان!

خاطرات زیرخاکی را در کنارم خواهم چید

به عشق خاطره‌های روی خاکی‌

و حفظ آبرو

تا ملکوتیان خرده نگیرندم

از دورها صدای شیهه و خندۀ اسب یاران می‌آید

من هم باید اسبم را زین کنم

خورجینم خالی نیست

خوب بود بد و خوب روزگار

و نسیمی که بر یال اسبم می‌وزید و تیمارش می‌کرد

اسب من کهر است

یالش یک دریا یال

و مشتش یک جهان مشت

اسب من به درشتی الماس است

و شیهه که می‌کشد بوی یاس برمی‌خیزد

و مرغان مینای امام قلی را از صرافت کوچ می‌اندازد

بی‌گمان دلدار در راه است

اسب من در صخره‌ها و دره‌های ابرها خواهد تاخت

و خم به ابرو نخواهد داشت از باخت

خم ابروی هفتادساله‌ام کفایتم کرد

در بیابان‌های شهری

و قهر رگ‌های سرد کوچه‌ها

خندق‌ها به شکستن بالم قناعت نکردند

و هوای دلم را هم دارند

غافل از این که دل من از سنگ ابریشم است

سنگی که کودکانش تراشیده‌اند

با خیال خود

به نقش بال کبوتر

بی‌خیال از پروازش!

دل من پرواز نمی‌کند

پرمی‌زند با آهنگ هر نگاهی که آهنگ عشق دارد

و رهایی را تمرین می‌کند

سوار بر نسیم

و حجتی که شقایق‌ها تمامش کرده‌اند

و نقش و نگار غیرت رگ‌های پروانه‌ها

که می‌رقصند در هر هوایی

و هوایی نرد می‌بازند

و آسانی عشق را به ثبت می‌رسانند

بی مشکل‌ها!

8 خرداد 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-28T11:13:00.001+04:30

رقص!

گل‌هایی را که از نگاهت چیده‌ام

با خودم خواهم برد

برای هزاردستان و عندلیبان دلم

با یاد هزار داستان

داستان آن روز و روزهای دیگر

و حتی خاطرۀ آن روزهایی که نمی‌خندیدی

آن روزهایی که نگرانی من

مانند شقایق‌های غروب

آتشی پنهان می‌شد

تا صبح روز بعد شعله بکشد

من چه بداخلاق بودم در کودکی

که شقایق ها را پرپر می‌کردم

غافل از این‌که روزی قرارگاه نگرانیم خواهند بود

در روزهای بی‌قراری

و شوق دیدار شقایق را خواهم داشت

با رقصی در گذر نسیم

و لبخندی که به لبخند تو می‌ماند

حالا نگرانیم را میان لب‌های شقایق می‌نشانم

حالا نگرانیم از جنس لب است و بودن

و امروز نگرانیم مرغوب‌تر از رغبت است

ناب‌تر از خواستن

و فردا خورشید هم نتابد

چیزی از حرمت نگرانی مرغوبم کاسته نخواهد شد

و فردا اگر آفتابی باشد

با گل‌هایی که از نگاهت چیده‌ام

لب بر لب شقایق همراهش خواهم رقصید

در مسیر نسیم خنیاگر

و یاد‌های تلخ را پایکوبان و دست‌افشان

با رقص‌های معوق

در راه ازل و ابد

به دست باد خواهم سپرد

بادا باد!

تا رقص‌های نرقصیده را ادای دین کنم

عندلیبان و چاوشان را خبر کنید!

7 خرداد 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-22T17:22:00.001+04:30

رقص!

خاطره‌هایم را با خود خواهم برد

تا در ملکوت شاهد رقصم باشند

و به گلۀ خاطره‌هایم پایان خواهم داد

که هرگز نرقصیده‌ام

و امروز منتظر بهار پیش رو هستم

کبوتری را در کویر دیدم که بی‌یار می‌پرید

در پیرامون چاه قنات

و بادام‌های کوهی

شش‌ساله که بودم

زن اسماعیل‌آقا

عشق را در دلم کاشت

و آبیاریش را و داشت و برداشتش را به خودم سپرد

و من از آن پس از حنجرۀ هیچ قطره‌ای صرف نظر نکردم

مارمولک‌ها را ستودم که در بیابان‌های بی‌رفیق

یا می‌دویدند و یا می‌ایستادند مدام

و در باغستان هر بته‌ای

سرایی شاهانه داشتند

با سریرهای گوناگون

ساعت کار مادرم سایۀ دیوار همسایه در نور ماه

می‌برید

می‌دوخت

می‌شکافت

می‌دوخت

می‌شکافت

در غیبت بی‌پایان پدرم

با کوک غصه‌ها

و در حضور قصه‌ای بی‌سرنوشت

و وقتی که معلمم مداد کوتاهم را می‌تراشید

بیشتر از پدرم دوستش می‌داشتم

مدام از پشت بام می‌دیدم

ماهی‌های قرمز حوص همسایه را

که نشاط را در کوره‌راه‌های آب زیر و رو می‌کردند

زیر سایۀ خوشه‌های آلبالو

وسینۀ من و آسمان

مادرم می‌گفت که هرکسی یک ستاره دارد

و من هر شب دنبال ستاره‌ام می‌گشتم

و هیچ ستارۀ غمگینی را نمی‌یافتم و دستم خالی می‌ماند

همیشه فکر می‌کردم که کهکشان که به بزرگی محله‌مان بود

محفل کسانی‌ست که هیچ‌وقت نان بیات نمی‌خورند

و هیچ پدر و مادری نیازی به کار ندارد

و مداد بچه‌هایشان کوتاه نیست

و بچه‌هایشان یک عالمه مدادرنگی دارند

و برای نقاشی خوشه‌های گندم از آب طلا استفاده می‌کنند

من یک مدادرنگی دوسر داشتم

از ترس کوتاه‌شدنش هرگز نمی‌تراشیدمش

و از رنگ‌های خیالم استفاده می‌کردم

هنوز هم کلی نقاشی با رنگ‌های خیالی دارم

و هنوز هم به نوشتن نقش‌ها قناعت می‌کنم

اگرچه از نوشتن عشق عاجزم

یک روز عطر مدرسه را نقاشی کردم

هم کلاسی‌هایم خندیدند

من هم نقاشی را برای همیشه کنار گذاشتم

و بسنده کردم به نقش خاطره‌ها

مانند هزار رقص ناکشیده

و نقش عبور در کوچه‌ای در کنار خندق

اگر در بهار پیش رو نتوانم برقصم

خاطره‌هایم را باخود خواهم برد

تا در ملکوت شاهد رقصم باشند

با صدای دف

و «غوغای ستارگان»

و اردحام آن روزها!

می‌بینی؟

31 اردیبهشت 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-21T17:13:00.001+04:30

رقص!

ابر پشتش به کهکشان است

و من به کوه

در شگفتم از گریۀ ابر!

باد پیش رویش هزاران را دارد

و من ترا

در شگفتم از عیور پرشتاب باد!

رقص نسیم نفس تو نیازم را برمی‌آورد

و دلم را توفانی می‌کند

توفانی از جنس ابریشم

و عطر سینۀ کبوتر

31 اردیبهشت 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-20T16:31:00.001+04:30

رقص!

می‌خواهم پنجره را تنم کنم

تا هر لحظه به سویش سرک نکشم

می‌خواهم اگر خنده‌ به‌دستی را دیدم

سلامش کنم و پای پنجرۀ تنم بخوانمش

و اخم شیشه‌ها را بشکنم

آرزوی در گلو ماندۀ شقایق‌های خونین را باید برآورد

خشکسالی را باید به مصب رودهای پرخروش تبعید کرد

و دشنه و دشنام را حتی به موزه‌ها راه نداد

ابرها را باید با شمایلی نو آویخت

و فرصت‌ها و چشمه‌ها را شست

و هزاردستان را به سی ثانیه تماشای سیر دعوت کرد

و زمزمه‌های فراموش شده را به یادش انداخت

وگرنه دنیا به آخر خواهد رسید

در سکوت هیاهوی سهم روزگار

می‌خواهم بخوانم

برقصم

ببوسم

برقصم

بخوانم

در درون پنجرۀ تنم

عطر آواز و رقص و بوسم آرزوست

می‌بینی؟

30 اردیبهشت 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-19T16:36:00.001+04:30

رقص!

میانۀ میدانم پیشکش

بهار که از راه برسد

رقص کنار خندقم آرزوست

در حضور معصومیت قمری‌ها

و شرمنده از برگ‌هایی که هنوز پاییز نیامده می‌ریزند

حتما پاییز نگاهش را به پشت سر هم می‌اندازد

و بهار را پاییزدار می‌خواهد

و می‌خواهد که خندق شاهد هیچ رقصی نباشد

جز رقص برگ‌های خونین و ریزان

در این دو روزی که از تولد اردیبهشتیم می‌گذرد

میانۀ میدانم پیشکش

سایۀ رستم دستانم آرزوست

و هنجرۀ پربار شقایق‌ها

شاید خندق را شرمندۀ رقص‌های اندوخته‌ام کنم

بهار که از راه برسد!

می‌بینی؟

29 اردیبهشت 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-05-15T16:58:00.001+04:30

رقص!

چه دور و ناهموار است جادۀ بهار

به بهار که برسم با دسته‌گلی در دست

از خاطره‌های زمستان خواهمت گفت

و یاز درخت انجیر را نشانت خواهم داد

با خنده‌های بی‌اختیار

قصبه را با چشم کبوترها چراغان خواهم یافت

بی‌خیال از خندق سر راه

بید مجنون طاقت نیاورد و خشکید

اما عشقه فرصت را از دست نداد

و خود را بالا کشید

تا از دیوار کوتاه خانه‌مان سرک بکشد

به بهار انتهای راه

که هنجره‌اش بوی آلبالو می‌دهد

به بهار که برسم پیشانیش را خواهم بوسید

و با آوای نسیم کف دستش خواهم رقصید

رقصی که سال‌ها پرستارش بوده‌ام

و هرگز به کسی نشانش نداده‌ام

باوری عجیب دارم که وقتش رسیده است

و دیگر چیزی مانعم نخواهد بود

من دارم صدای آن پرنده را

از همین نزدیکی‌ها می‌شنوم که می‌گوید:

پوستین درآر و کتان بپوش!

خورشید و شقایق‌ها هم شاهد هستند

می‌بینی؟

25 اردیبهشت 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-04-07T16:40:00.001+04:30

شبانه

برای آموختن لهجۀ نگاهت

و تلفظ درست آن

پای سفرۀ سروستان مژگانت نشستم سال‌ها

در ارتفاع نگاهت دست به نمک نبردم اما

تا امکان بهانه‌ای برای اتهام شکستن نمکدان نیابی!

قلبم آرام بود و دلم بیتاب

و جسارت ناخداییِ قلبم را داشت

امروز چرخریسکی در همین نزدیکی‌ها

ساعتی ناخدای دلم را به گردش باغستان‌ها برد

آنجا هم تلاطم برگ‌ها

از هر ورقی دفتری ساخت

رقصیدم در پای توفان سوزن‌های سروستان

خرمالو و انجیر هم به میهمانی شکوفه‌ها آمده بودند

خنیاگرها اندوهشان را تبعید کرده بودند

با تراوش جرعه‌جرعۀ رنگ‌های باغستان

کهکشان به تماشای آشتی خورشید و ماه

در دوراهی هزارراه خود نشسته بود

و قصبه‌ها جام به‌دست

آب آلبالو می‌بخشیدند به تکدرخت‌ها

در مسیر نسیم مسافر خسته

و در حضور بال شکستۀ خشم

و دشنه و دشنام

18 فروردین 89

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

خبری از خودم

2010-03-29T10:48:00.001+04:30

دوستان گرامی

یک ماه است که بیمار و بستری هستم و ناتوان از نوشتتن. حتی قادر به پاسخ دادن به پیام‌های محبت آمیز نوروزی نیستم.

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-03-07T17:28:00.001+03:30

وای اگر تابستان پاییزدار شود!

به اشک من مخند

این اشک حاصل خندۀ غیر است

به شکوه خودت ببال

که هم می‌گریاند و هم می‌خنداند

از حالت به من بگو!

من نگران راه‌هایی هستم

که به قصبۀ غنوده در کنار کهکشان منتهی می‌شوند

نکند خرمالو دیگر بار ندهد

و گنجشک‌ها ماتم تابستان پاییزدار را بگیرند!

11 اسفند 88

تو غافل بودی!

وقتی که پیشانی فاخرت مرا تصرف می‌کرد

تو غافل بودی

وقتی که دست‌هایت برایم ترانه می‌سرودند

تو غافل بودی

وقتی که در قصبۀ کنار چشم‌هایت می‌غنودم

تو غافل بودی

چشم‌هایت می‌گفتند و من می‌شنبدم

و تو غافل بودی

وقتی که به جانت تکیه می‌دادم

تو غافل بودی که بازویم ربوده می‌شود

وقتی که خنده‌هایت می‌شکفتند

تو غافل بودی که جاودانگی را در من باردار می‌کنی

حالا که تو حضور نداری

من به هیچ غفلتی عادت نمی‌سپارم

17 اسفند 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-02-24T17:13:00.001+03:30

پنجره!

باز این پنجره قصد تلقین خودش را دارد

با چشمک‌های متوالی

وقتی هم که نگاهش نمی‌کنم

از بیراهه می‌آید

بی‌اعتنا به خرمالوی همسایه‌اش

با شاخه‌های پاییزدار

ناچار تا یافتن راهی مناسب

در حضور نگاه سنگین پنجره

چشمم را به دزدی خرمالو می‌فرستم

26 بهمن 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-02-07T12:14:00.001+03:30

برکت!

چه بی‌برکت است این روزها در این روزگار

در نزدیکی پایان خط

از جای خالی کهکشان ربوده

با دلتنگی‌های مرغوب پرستاری خواهم کرد

تا اگر گذر رنگین‌کمان به محلۀ ما افتاد

دستم خالی نباشد

14 دی 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir

پی نوشت

2010-01-28T01:07:00.001+03:30

دروغ!

گنجشکی به پروازم برد

و در میان راه رهایم کرد با پرکی از بالش

پرک را سوزاندم مگر برگردد

دلم از چشمم چکید و برنگشت

داستان پر سیمرغ هم دروغ بود

30 دی 88

معبد

امروز هوای دلم کمی تا قسمتی ابری بود

وای اگر این هوا بی رنگین‌کمان می‌بود

و این طاق رنگین را در بالای سر نمی‌داشتم

هزار خاطره را کتیبۀ طاق رنگین کردم

تا مبادا معبد ابروانت را از یاد ببرم

8 بهمن 88

--
پرویز رجبی
parviz.rajabi@gmail.com
parvizrajabi.blogspot.com
parvizrajabi.ir