میهمانان گرامی خواننده ام،
آرزوی یک یک ما سربلندی ایران و رستگاری مردممان است. اگر چه می توانیم برای رسیدن به آرمانمان گاهی راهی را به نادرست بپیماییم. دشنام حتی به بدخواهان روا نیست، چه رسد به کسانی که در زیر فشارهای مادی و معنوی روزگار، تلاشی صمیمانه دارند. تنها نادانان می توانند باور کنند که کسی بی خوابی می کشد تا گامی بیشتر علیه مردم خود بردارد. تازه پیدا نیست که چرا...
عمر من یکی پس از هفت سال و هفت ماه بیماری و زمین گیر بودن دارد به پایان می رسد. از جوانان می خواهم که دشنام را پاپوش خود در سپردن راهی دشوار نکنند و حتی اگر فرصت گفتن یک واژه را می یابند، نگذارند که عشق فرانوش شود!... دشنام با عشق سازگاری ندارد، به خدا.
Labels: روزنوشت
